De Wonderen Zijn De Wereld Nog Niet Uit
Een waargebeurd verhaal over geloof, verbondenheid en de terugkeer van Melvin
Soms gebeuren er dingen die je niet kunt verklaren met alleen verstand. Gebeurtenissen die raken aan iets groters. Iets dat je voelt, maar niet altijd kunt bewijzen. Dit is zo’n verhaal.
De vierentwintigjarige Melvin Van der Tap raakte vermist in het bosgebied van Zanderij in Suriname. Wat begon als een simpel moment — het bos in gaan om zijn behoefte te doen — veranderde in een nachtmerrie voor familie en vrienden. Hij nam een tjap mee, maar keerde niet terug.
Dagen gingen voorbij. Politie-eenheden, militairen, jagers, vrijwilligers en familieleden kamden het bos uit. De spanning steeg. De hoop werd met de dag kwetsbaarder.
Op de vierde avond vertelde ik Ferlin via WhatsApp over de vermissing die toen al vier dagen duurde. Wat hij toen zei, klonk voor sommigen misschien ongelooflijk.
“Wat als ik op afstand met haar communiceer en haar vraag die jongen vrij te laten?”
Hij bedoelde een bosgeest. Een energie. Een vrouwelijke aanwezigheid die verbonden zou zijn met het gebied. Hij zei dat hij een rustige plek bij het water zou zoeken om contact te maken.
En dat deed hij.
Een spirituele ontmoeting
Ferlin ging zitten op een houten stoel, bij het water achter een winkelcentrum waar grote schepen aanmeerden. Hij gebruikte een foto van Melvin en richtte zich op de energie die hij voelde.
Volgens Ferlin kwam er vrijwel direct contact.
Hij stelde zich voor als een aards engel, benaderde haar met toestemming van “de Bron” en Moeder Sophia — een symbool van wijsheid en moederlijke energie. Hij sprak met haar over respect. Over het Amazonegebied. Over hoe mensen soms zonder toestemming de natuur binnentreden, alsof het niets is.
“Je zou het ook niet fijn vinden als iemand zonder te vragen jouw huis binnenloopt,” zei hij.
Volgens Ferlin begreep ze dat.
Toen kwam zijn echte vraag:
“Ben je bereid de jongen vrij te laten?”
Haar antwoord verraste hem. Niet direct. ’s Nachts zou het te gevaarlijk zijn. In de ochtend, bij daglicht, zou beter zijn. Dan zou hij vrij zijn en gevonden worden.
Ferlin stuurde mij een bericht:
“Hij komt morgenochtend vrij. Ze gaan hem vinden.”
⸻
Dit is wat hij dus vertelde:
Dus ik ging op een houten stoel zitten en begon naar de foto van de jongen te kijken, en naar de foto rechtsboven waarin ik haar zag rondkijken naar iedereen die pal naast haar langsliep en stond. Die jongen zag ik niet, maar ik wist zeker dat hij er ook bij moest zijn, ergens op de grond.
Vrij snel kreeg ik contact met haar en stelde ik mijzelf voor als een aards engel die vanuit Aruba, zittend op het strand, haar had benaderd met toestemming van de Bron – onze Vader – en onze wijze Moeder Sophia.
Ik begon haar te vertellen dat zij goed werk had verricht door de samenwerking met deze jonge ziel. Dat zij niet beperkt is, zoals men denkt of haar noemt, maar juist zeer openstaat voor de spirituele wereld en ook intelligent is. En dat zij op deze manier een ontwaking mocht zijn tegen corruptie en onlogische protocollen die zonder enig gevoel van menselijkheid worden uitgevoerd door mensen die zelf ook geliefden hebben.
We moesten even lachen om de situatie, maar ik moest tactisch blijven in mijn woorden naar haar toe.
Toen zei ik: “Ja, en die zogenaamde mensen die zeggen één te zijn met de natuur, die zogenaamd van hun land en bossen houden – heb jij hen nu ook wakker gemaakt om meer respect te tonen richting het Amazonegebied? Ze mogen nooit meer vergeten dat, na wat er is gebeurd, zij het ook niet fijn zouden vinden als een wildvreemde hun huis binnenloopt zonder te vragen om daar te poepen of te plassen. Daarvoor vraag je eerst toestemming, toch?”
Zij was het er helemaal mee eens.
Ik vertelde haar dat zij en deze jongen al hadden afgesproken om de mensheid en het systeem wakker te maken en goed te laten nadenken. We moesten weer even lachen om de situatie.
Toen ik voelde van: oké, nu snapt zij het, begon ik met mijn echte vraag. Ik zei: “Zou jij bereid zijn om de jongen los te laten en hem vrij te maken van de negatieve energie? Ook mag ik, namens onze Vader – de Bron van al wat leeft in het gehele universum – en namens Moeder Sophia, die mij als aards engel hebben gestuurd, jou vertellen dat jij het Amazonegebied mag verlaten. Ik zal jou daarbij helpen. Wil jij dat?”
Ze zei meteen: “Ja, graag.”
Ik vroeg: “Of wil jij toch in deze bossen blijven?”
Ze zei: “Nee, ik wil naar huis. Ik vind het hier niet meer leuk.”
Vervolgens heb ik haar mijn onvoorwaardelijke liefde in haar gezicht ingeblazen en zei: “Dit is ook namens onze Vader, de Zon, en onze Moeder, de Heilige Geest van Sophia.”
Daarna vroeg ik haar: “Wil jij hem nu vrijlaten?”
Ze zei: “Nee, dat zou niet veilig zijn voor hem. Morgenochtend is beter. Dan is er meer licht en dan is hij vrij en zullen ze hem vinden.”
Toen zei ik tegen haar: “Stap maar in deze lichtbol, dan help ik jou terug naar huis, naar waar jij vandaan komt.”
Ik kreeg meteen het woord “Venus” binnen. Toch had ik een soort twijfel en zei ik dat onze Vader, de Bron van al wat leeft, en de Moeder van wijsheid haar veilig mochten overbrengen naar waar zij behoort te zijn.
De volgende ochtend
Dag vijf. Rond 10 uur verscheen het nieuws.
Melvin was gevonden.
Na vier dagen van ongerustheid kon zijn familie hem weer in de armen sluiten. Hij werd aangetroffen bij een zandput, verzwakt en uitgeput. Hij had dagenlang door het bos gelopen. Truckchauffeurs herkenden hem van foto’s op sociale media en schakelden direct hulp in. Hij werd opgenomen in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo om aan te sterken.
Zijn familie was opgelucht. Dankbaar. Emotioneel.
Toen ik het nieuws aan Ferlin vertelde, barstte hij in tranen uit.
“Ik ben zo dankbaar. Het was ook verlossing voor haar,” zei hij. “Ze wilde ook terug naar huis.”
Toeval of meer dan dat?
Op sociale media stroomden de berichten binnen:
“Melvin is gevonden! Dank aan iedereen die heeft geholpen. Moge de Almachtige jullie zegenen.”
En ja — voor velen is dit simpelweg een wonderlijke samenloop van omstandigheden. Een succesvolle zoekactie. Doorzettingsvermogen van familie en autoriteiten.
Maar voor mij is er meer.
Ik was getuige van het moment waarop Ferlin, vanuit Aruba, een dag vóór de vondst al zei dat Melvin de volgende ochtend vrijgelaten zou worden en gevonden zou worden.
Toeval? Geloof? Intuïtie? Spirituele interventie?
Iedereen mag daar zijn eigen waarheid in vinden.
De grotere les
Misschien gaat dit verhaal niet alleen over vermissing en terugkeer.
Misschien gaat het over:
- Saamhorigheid
- De kracht van gebed en intentie
- Respect voor de natuur
- Het Amazonegebied als levend bewustzijn
- Het wakker worden van mensen
Volgens Ferlin is dit een “awakening”. Een herinnering dat we niet boven de natuur staan, maar er onderdeel van zijn. Dat systemen en protocollen soms kil kunnen zijn, maar dat bezielde mensen samen wél verschil kunnen maken.
En misschien is dat wel het grootste wonder.
Dat we, wanneer het erop aankomt, elkaar vinden.
Dat hoop blijft bestaan.
Dat een jongen levend uit het bos komt.
En dat een familie hem weer in de armen kan sluiten.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Bekijk de screenshot hieronder. Dit bericht is geschreven om 22.12 uur, de avond voordat de vermiste jongen werd gevonden.
