Ferlin: Mijn Beproeving
Mijn Beproeving
Beproeving heb ik ook gehad.
Niet zomaar — maar om te kijken hoe ver mijn intuïtie werkelijk was gevorderd.
Ik heb het zó vaak meegemaakt. Elke keer weer.
En elke keer betrapte ik hen.
Ik keek ze aan en zei:
“Kijk mij in mijn ogen… en wie denk je dat ik ben?”
En dan — weg was het.
Of ik vroeg:
“Wat is mijn tweede naam?”
Maar ik riep bewust een andere naam.
En ze beaamden dat het klopte.
Leugen dus.
Want mijn tweede naam is anders.
En dan zei ik:
“Je liegt tegen mij.”
En daarmee vernietigde ik die leugen.
Ha ha haaaaa!
Soms moest ik er echt om lachen na zo’n moment.
Ik dacht: ja ja… jullie denken zeker dat ik loco ben — ha haaa.
Maar dit is wat ik heb geleerd:
zodra je in een hogere frequentie komt, stoppen al deze dingen vanzelf.
Je hoeft niets meer te bewijzen.
Je ziet het gewoon.
First you have to go through Hell
De duistere kant zit in onszelf.
Bij de nek — bij de pezen, bij de atlas.
Daar waar alle zenuwen doorheen moeten om frequentie door te geven naar ons brein.
En boven op dat brein bevindt zich de pijnappelklier.
Het paradijs.
Dat is de plek waar je bevrijd bent van het duister in jezelf.
Maar alleen als de doorstroming vrij is.
Doorstroming — oftewel: go with the flow.
De nekpezen zijn als twee zuilen.
Of wat men noemt: de twee horens van de duivel, zoals afgebeeld op de tarotkaart.
Niet letterlijk.
Symbolisch.
Deze pezen houden je schedel vast op de atlas, zodat je je hoofd kunt draaien — links, rechts, omhoog en omlaag — zonder los te raken van je lichaam.
Emoties liegen niet
Wanneer zenuwen bekneld raken, ontstaan emoties.
Pijn.
Stress.
Huilen.
Negatieve gedachten.
Dat noemen we dan negatieve emoties.
Maar luister goed:
als je niet reageert op die emoties, zoeken ze uiteindelijk zelf een uitweg.
Naar buiten het lichaam.
Het lichaam ontdoet zich altijd van negatieve energie.
Of je nu meewerkt of niet.
Het moet eruit.
En als je het blijft negeren,
dan is dat je eigen verantwoordelijkheid —
voor de gevolgen.
Afsluitende boodschap
Wat ik heb geleerd, is dit:
Alles wat je tegenkomt op dit pad, komt niet om je te breken —
het komt om je wakker te maken.
De leugens die je herkent,
de emoties die je voelt,
de pijn die zich aandient in je lichaam —
het zijn geen vijanden.
Het zijn poorten.
Wanneer je durft te voelen in plaats van te vluchten,
wanneer je durft te kijken zonder oordeel,
dan begint de energie weer te stromen.
Dan verlaat je de strijd.
Dan verlaat je de hel.
En stap voor stap kom je terug bij jezelf.
Verhoog je frequentie niet door te vechten tegen het duister,
maar door het te doorzien.
Want waar bewustzijn komt,
kan het duister niet blijven.
Ga met de stroom mee.
Luister naar je lichaam.
Eer je emoties.
Daar begint ware bevrijding.